Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Στη γενική εφημερία μπήκαν άφθονα παπούδια. Πολλά εξ αυτών ήταν ετοιμοθάνατα. Την επόμενη μέρα ήδη ήταν 4 λιγότερα. Ο Παχουλός Κύριος Με Τα Μπουκλωτά Μαλλιά λέει σε αυτές τις περιπτώσεις ότι οι συγγενείς είναι στην αναμονή έτοιμοι να παραγγείλουν πίτσες ή βάζουν τις σαμπάνιες στο ψυγείο να παγώσουν. Πολλοί συγγενείς είναι τέτοιου είδους. Έχουν απηυδήσει χρόνια ολόκληρα από τα κατάκοιτα γερόντια και όταν αυτά φαίνεται ότι παίρνουν την άγουσα αυτοί διαβλέπουν τη λύση όλων των κόπων τους. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που βιώνουν ενοχικά συναισθήματα και βγάζουν εριστική συμπεριφορά προς όλους. Ο συγγενής που φωνάζει και απαιτεί και διαμαρτύρεται είναι κατά κανόνα αυτός που έχει από χρόνια γραμμένο το γερόντιο στα παλιά του παπούτσια και θέλει τώρα να σώσει τα προσχήματα. Χρόνια ολόκληρα έχω δει κι έχω δει συγγενείς.

Στη γενική εφημερία λοιπόν μπήκαν πολλά ετοιμοθάνατα παπούδια. Το είδαμε ήδη από τα επείγοντα. Υπήρχαν όμως και μερικά που δεν ήταν ετοιμοθάνατα ακόμα. Η επόμενη μέρα ήταν Σάββατο και με βρήκε στην κλινική να συνεχίζω την εφημερία μου. Κάναμε καθιστή επίσκεψη και μετά περάσαμε από τους θαλάμους. Ήμουν μαζί με τον Μπραντ Πητ Αλλά Ακόμα Πιο Όμορφο και την Ώντρευ Χέρμπορν Αλλά Πιο Ήσυχη.

Μετά την επίσκεψη οι γιατροί μου πήγαν να γράψουν τις εντολές κι εγώ έμεινα να ενημερώσω τους συγγενείς. Ήρθαν δύο γυναίκες μέσης ηλικίας, απλά ντυμένες για να ρωτήσουν για τον πατέρα τους. Το παπούδιο το βάλαμε μέσα με πνευμονία από εισρόφηση. Η κατάσταση του είχε σταθεροποιηθεί και κάνοντας μια πρόβλεψη τους είπα ότι ευελπιστώ στο τέλος της επόμενης βδομάδας να επιστρέψει εκεί που μένει. Είχα ήδη πληροφορηθεί ότι μένει σε γηροκομείο. Έκανα ένα μικρό σχόλιο για το ότι πρέπει να ταΐζεται με προσοχή και σε καθιστή θέση για να μην πνίγεται και πηγαίνει το φαγητό αλλού για αλλού. Όταν τελείωσα το λογίδριο μου οι δύο αδελφές με ένα στόμα απολογήθηκαν. Τον είχαν μεν τον πατέρα τους στο γηροκομείο αλλά δεν τον είχαν εγκαταλείψει, πήγαιναν κάθε μέρα συνέχεια για να τον βλέπουν αλλά αυτοί που τον ταΐζουν δε δίνουν τη δέουσα προσοχή. Δεν έκανα κανένα σχόλιο. Τις είχα ήδη απορρίψει.

Μετά από αυτές μπήκε μέσα μια σούπερ μοντέρνα κυρία. Ήταν μεταξύ 45 και 50, με ξανθά μαλλιά χτενισμένα από κομμωτήριο, λεπτή και με έξυπνο βλέμμα. Το όλο παρουσιαστικό της ήταν γελαστό και συμπαθές. Φορούσε μπότες και στενό σκούρο παντελόνι με ζώνη λεοπαρδαλέ που είχε μια τεράστια αγκράφα. Ήρθε να ρωτήσει για ένα άλλο παπούδιο που είχε μια από τα ίδια. Η εμφάνιση της, τόσο παράταιρη για πρωινό σε νοσοκομείο, με έκανε να την κατατάξω κάπου πολύ χειρότερα από τις προηγούμενες. Κατ΄ αρχήν την έκοψα για νύφη που ήρθε να μάθει αν επρόκειτο να απαλλαγεί σύντομα από τον πεθερό. Ξεκίνησα το ίδιο λογίδριο αλλά η περιέργεια μου με έκανε να το διανθίσω με την ερώτηση τι της ήταν το παπούδιο.

Ηθικόν Δίδαγμα : Μην κρίνετε έναν άνθρωπο από την εμφάνιση του. Τα λέω για να τα ακούσω πρώτα εγώ. Το έχω πει πολλές φορές στον εαυτό μου, το λέω ακόμα μια. Μου απάντησε αμέσως και μου ενίσχυσε την πρώτη εντύπωση ότι πρόκειται για ένα θετικό άνθρωπο. Ήταν πατέρας της, τον έχει σπίτι της και τον φροντίζει τα τελευταία 5 χρόνια, από τότε που έπεσε στο κρεβάτι. Έχει αδέλφια αλλά εκείνη έχει αναλάβει τον παππού. Μου είπε ότι είχε ξανανοσηλευτεί μια φορά στο παρελθόν με πνευμονία από εισρόφηση και είχε μάθει πώς έπρεπε να τον ταΐζει σωστά. Είπε ακόμα ότι έχει ειδικό νοσοκομειακό κρεβάτι στο σπίτι και γερανό που τη βοηθά να βάζει το παπούδιο αρκετές ώρες στην καρέκλα για να μην ανοίξει! Φάνηκε ότι το κατείχε πολύ καλά το όλο θέμα! Φάνηκε ότι ήξερε τι έλεγε και κυρίως φάνηκε πώς ό,τι έκανε το έκανε με αγάπη. Στεναχωριόταν που έπαθε πάλι πνευμονία το παπούδιο και αναρωτιόταν μήπως δεν έκανε κάτι καλά η ίδια. Την καθησύχασα και της είπα ότι είναι ήδη καλύτερα και αν συνεχίσει να βελτιώνεται θα τον έπαιρνε στο σπίτι. Με ευχαρίστησε για όλα όσα κάναμε εκατό φορές. Έχοντας μια τελευταία επιφύλαξη και με την ύστατη κουκίδα κακίας που μου έμενε έκανα τη σκέψη ότι ο γέρων ήτο προφανώς μεγαλοσυνταξιούχος και όλα τα αγνά συναισθήματα πήγαζαν από το εισόδημα των 2000- 2500 ευρώ που έμπαινε στο σπίτι μηνιαίως και τροφοδοτούσε τα κομμωτήρια, το ντύσιμο κλπ. Πήρα το αθώο μου ύφος και ρώτησα τι ασφάλεια έχει. Φανταζόμουν ΔΕΗ, Δημόσιο ίσως Στρατιωτικός, Τραπεζικός, Δικαστικός κλπ. ΙΚΑ μου απάντησε και μου γκρέμισε όλες μου τις επιφυλάξεις…

Το παπούδιο έβαινε βελτιούμενο και με την πίεση της επικείμενης γενικής εφημερίας αποφάσισα να το βγάλω στις 6 μέρες. Ήρθε να ενημερωθεί χωρίς να κάνει κουραστικές ερωτήσεις. Μου είπε μόνο ότι ήθελε να πάρει τον παππού στην καλύτερη δυνατή του κατάσταση επειδή αφενός έμενε μακριά και δεν είχε εύκολη πρόσβαση σε νοσοκομεία αλλά και επειδή είχε το γιο της άρρωστο. Μπορούσα να μη ρωτήσω? Μου είπε ότι έχει ένα μοναχοπαίδι 24 ετών με βαριά καρδιοπάθεια το οποίο είναι πρακτικά ξεγραμμένο από τους γιατρούς εδώ και μια δεκαετία. Αν ζει το οφείλει στο πείσμα της και στην αγάπη της. Δεν ζήτησε να παραταθεί η νοσηλεία του παππού όπως άλλοι που βάζουν λυτούς και δεμένους να κρατήσουμε τα γερόντια όσο πιο πολύ γίνεται… Ζήτησε μόνο να είναι καλά για να τον φροντίσει όπως ξέρει. Τι να πω? Με εντυπωσίασε η αξιοπρέπεια αυτής της γυναίκας.

Advertisements

ΠΡΩΤΟ

Κάνουμε καθιστή επίσκεψη. Ο καθένας λέει τα δικά του. Ο άρρωστος για τον οποίο μιλάμε έχει σίγουρα κάτι… Τι είναι αυτό?  Μυστήριο! Ο γιατρός του, ο Παχουλός Κύριος Με Τα Μπουκλωτά Μαλλιά δε μπορεί, ως συνήθως, να πάρει μια απόφαση. Σκέφτεται, ζορίζεται, αγκομαχάει αλλά αποτέλεσμα μηδέν.

Πετάγεται η Τζώρτζια :

– Μήπως έχει εμπύημα?

Ο Κύριος Με Τα Μπουκλωτά Μαλλιά  είναι στα πρόθυρα εμφράγματος. Έχει απηυδήσει.  Άμα έχει αυτό και άμα έχει εκείνο. Δε μπορεί να ασχοληθεί άλλο. Πνίγεται… Ξαφνικά εκρήγνυται! Σηκώνεται όρθιος και χειρονομεί. Σχεδόν ουρλιάζει…

– Ε! άμα έχει εμπύημα θα είναι από αυτούς που θα καταλήξουν από εμπύημα!!!

Έτσι έκλεισε την υπόθεση. Οι υπόλοιποι δε μπορούσαμε να κρατήσουμε την κοιλιά μας από τα γέλια.

ΔΕΥΤΕΡΟ

Κάνουμε όρθια επίσκεψη. Περνάμε από τους θαλάμους. Λέει το Διευθυντικό Στέλεχος σε έναν άρρωστο που την κοιτάζει από το κρεβάτι του.

-Είστε καλύτερα, θα φύγετε τη Δευτέρα. 

– Ναι, είμαι καλύτερα, δόξα τω Θεώ, λέει ο άρρωστος.

Πίσω μονολογεί φωναχτά ο Κύριος Με Τα Μπουκλωτά Μαλλιά.

– Όταν γίνονται καλά τους έκανε καλά η Παναγία, ο Άγιος Νεκτάριος… Όταν πεθαίνουν φταίνε πάντα οι γιατροί.

Μεγαλειώδες!!!!

ΤΡΙΤΟ

Νοσηλεύαμε μια καλόγρια με καρκίνο στομάχου. Ψυχικά και φιλανθρωπίες της κλινικής αλλά και της Προισταμένης που είναι του θεουσάτου, παλιά αδελφή του Ευαγγελισμού. Η καλόγρια μπήκε σε μας λόγω χαμηλού αιματοκρίτη. Αρνήθηκε να χειρουργήσει τον καρκίνο στο στομάχι, ο καρκίνος αιμορραγούσε και η καλόγρια δε μπορούσε να πάρει τα πόδια της από την αναιμία. Έμεινε σε μας χωρίς να ενοχλεί η κακομοίρα καθόλου, μόνο το κρεβάτι έπιανε. Θα έπαιρνε λίγο αιματάκι να στανιάρει και θα πήγαινε στη μονή της ξανά. Όταν περάσαμε την όρθια επίσκεψη είχε πάρει μια μονάδα αίμα ήδη. Λέειι το Διευθυντικό Στέλεχος, φίλα προσκείμενο και αυτό στα καλογερικά.

– Βάλατε το αίμα, ε? Ανέβηκε τώρα και ο αιματοκρίτης…

– Ναι, λέει η καλόγρια. Είδατε ο Θεούλης? Ανέβασε τον αιματοκρίτη…

Απαντά με θυμό και λίγο ανεβασμένη φωνή ο Κύριος Με Τα Μπουκλωτά Μαλλιά.

– Ο Θεός δεν ασχολείται με αιματοκρίτες! (τέλειο). Ο Θεός σου έδωσε εγκέφαλο να σκεφτείς ότι πρέπει να χειρουργηθείς!

Μεγαλειώδες, επίσης.

ΤΕΤΑΡΤΟ

Εφημερεύουμε στις 31/12 νύχτα στο τμήμα επειγόντων περιστατικών και το νοσοκομείο έχει γενική εφημερία. Έχει αρκετό κόσμο. Πέρα από όσους έχουν πραγματικό πρόβλημα και έρχονται με καρέκλες και φορεία του ΕΚΑΒ είναι και διάφοροι υστερικοί και τρελοί που έρχονται για βλακείες.

Στις 11.30 η δουλειά ήταν αμείωτη. Χωρίς κάτι το βαρύ αλλά με ένα σωρό προβλήματα. Το επόμενο νούμερο ήταν μια κοπελίτσα με πυρετό και το επόμενο επίσης μια κυρία με πυρετό. Όταν μπήκαν μέσα ο Γεροντοκόρος Κύριος Με Το Βαμμένο Μαλλί ήρθε κοντά μου και είπε :

– Έλεος! Do they know it’s Christmas time? 

Θες αυτό το παράταιρο αγγλικό με το do they, θες όλο το αγγλικό που είπε έτσι κάπως ξεκάρφωτα ο συνάδελφος αυτός, μου φάνηκε τόσο αστείο και δίκαιο ταυτόχρονα που ξεράθηκα στα γέλια και κοίταγαν οι άρρωστες γιατί γελάω…

Δίκαιη αγανάκτηση, όμως!

ΛΟΓΟΠΑΙΓΝΙΑ

Μπαίνει μέσα η Κοπέλα Με Το Καρέ Μαλλί. Είναι νοσηλεύτρια στο τμήμα επειγόντων, από τις παλιές και τις πολύ ικανές. Την αγαπάω γιατί είναι πολύ καλή στη δουλειά της και σέβεται τους αρρώστους. Άμα έχω αυτήν ούτε εκνευρίζομαι ούτε ανησυχώ. Είχαμε πρόβλημα με τις καρέκλες, τις αναπηρικές καρέκλες που μεταφέρουν οι τραυματιοφορείς τους αρρώστους για ακτινογραφίες κλπ. Είχαμε ξεμείνει από καρέκλες και αναγκαστικά κρατούσαμε αρρώστους όχι τόσο βαριά σε φορεία, πράγμα που μας δυσκόλευε στο χώρο και στην κίνηση. 

Μπαίνει μέσα στο εξεταστήριο η Κοπέλα Με Το Καρέ Μαλλί και λέει :

-Τσακώθηκα με τους καρδιολόγους για τις καρέκλες. Τις είχαν όλες εκεί και δεν μας έδιναν να κάνουμε τη δουλειά μας κι εμείς.

– Γιατί τις είχαν οι καρδιολόγοι? ρωτάει γεμάτο απορία το Φαλακρό Αγόρι.

Απαντώ εγώ με τη μύτη χωμένη στο μητρώο καταγραφής των αρρώστων (η αγαπημένη μου θέση).

– Προφανώς θέλανε να παίξουν εκείνο το παιχνίδι που βάζεις ένα τραγούδι και χορεύεις γύρω γύρω και όταν σταματήσει η μουσική τρέχεις να καθίσεις…

Κανένας δε γέλασε… Μας έφαγε όλους το άγχος της εφημερίας παραμονιάτικα….

ΑΡΝΗΣΗ

Τον Κύριο Με Τις Θρομβώσεις τον νοσηλεύαμε αρκετό καιρό. Επιστρέφοντας από την άδεια μου, μοιραία τον παρέλαβα εγώ, μια και ήταν στους θαλάμους μου. Αν και ανακατευόταν το Διευθυντικό Στέλεχος με ενημερώσεις συγγενών κλπ. άρχισα να κατευθύνω μερικές ενέργειες για να βγει η διάγνωση. Η διάγνωση ήταν ούτως ή άλλως δύσκολη γιατί ο άρρωστος ήταν ένα είδος ωρολογιακής βόμβας. Δεν ήξερες πού να τον ακουμπήσεις και πώς να τον προσεγγίσεις.

Η λύση ήταν απλή και δόθηκε εύκολα. Θα γινόταν μια παρακέντηση λεμφαδένα στο λαιμό του και θα στέλναμε το υλικό για κυτταρολογική εξέταση. Απλή διαδικασία σε χέρια έμπειρα, όπως του εξήγησα. Η πρόσβαση ήταν λίγο δύσκολη γιατί περνούσε μέσα από φλέβες αλλά τα καταφέραμε. Τον παρακέντησα εγώ κατ΄ αρχήν για να δω το βαθμό δυσκολίας και μετά το Ωραίο Αγόρι Με Τα Καταγάλανα Μάτια και το Καινούργιο Κορίτσι. Ο άρρωστος ήταν μεσήλικας, σχετικός με τον ιατρικό χώρο, γυμνασμένος, μη καπνιστής αλλά δύστροπος. Πιθανόν να βίωνε το σοκ της υποψίας για τις επερχόμενες αλλαγές στη ζωή του. Πιθανόν να ήταν έτσι μια ζωή. Για να πω την αλήθεια δεν πολυασχολήθηκα. Άρρωστοι και συγγενείς φορτικοί με τις ίδιες και τις ίδιες ερωτήσεις και το διαρκές τσεκάρισμα και διασταυρώσεις γνώμεων, τηλέφωνα από τον έναν και τον άλλο για να εκδηλώνει ενδιαφέρον και να επιζητά ενδιαφέρον, δεν μου πολυαρέσουν. Ήμουν λοιπόν μερικώς αποστασιοποιημένη. Από την άλλη είχα αγωνία για το αν θα προκύψει αποτέλεσμα από την παρακέντηση. Ήταν κατά βάση θέμα επιστημονικού prestige αλλά και η δρομολόγηση του αρρώστου στους επόμενους χειρισμούς. Το άγχος μου επέτεινε η κόρη του, η οποία από τη μέρα που πιθανολογούσαμε την απάντηση με περίμενε στο διάδρομο για να με ρωτήσει δύο φορές κατά τη διάρκεια του πρωινού εάν είχα μάθει το αποτέλεσμα.

Την Παρασκευή η ιστορία ξεκίνησε από το πρωί πάλι. Είναι η αλήθεια ότι έτρεχα με διάφορα που έπρεπε να γίνουν και το είχα ξεχάσει ολότελα αλλά εκείνη ήταν εκεί για να μου το θυμίσει. Άρχισα μαραθώνια τηλεφωνήματα στο εργαστήριο του οποίου το τηλέφωνο είτε μιλούσε είτε δεν το σήκωναν. Όλη αυτή η διαδικασία επέτεινε την αγωνία μου και το αδιέξοδο που σκεφτόμουν ότι εμπαινε ο άρρωστος. Παράτησα το τηλέφωνο της γραμματείας και πήρα στους επιμελητές. Όταν εξήγησα τι ήθελα και ποια είμαι, μια ευγενέστατη συνάδελφος με ενημέρωσε ότι η γραμματέας λείπει για τις εκλογές και οποιαδήποτε απάντηση θα έπρεπε να αναζητηθεί τη Δευτέρα.  Μπίνγκο!!! Δημόσια υπηρεσία με δημόσιους υπαλλήλους! Η Ανώτερη Δύναμη όμως με λυπήθηκε με κάποιο τρόπο (γιατί είμαι καλός άνθρωπος!) και με βοήθησε. Δεν ξέρω πώς (πιθανόν η γλυκιά φωνή μου[!!!], πιθανόν κάποιος να άκουσε τι έψαχνα και δεδομένου ότι με γνωρίζουν και γνωρίζουν την ειδικότητα μου σε αυτές τις παρακεντήσεις να με λυπήθηκαν) πήρε κάποιος τηλέφωνο και έδωσε προφορικά το αποτέλεσμα. Για κακή μου τύχη η κόρη του αρρώστου είχε φύγει, όταν λοιπόν πήγα να την αναζητήσω ο ασθενής κατάλαβε και μου ζήτησε να του πω την απάντηση. Με ένα πάθος στη φωνή, υψώνοντας τον τόνο μου είπε : «είναι αρνητική, είμαι σίγουρος. Είναι αρνητική έτσι? Είναι αρνητική!». Στα τόσα χρόνια ήταν η πρώτη φορά που βίωνα μια τόσο έντονη αντίδραση. Μια τόσο έντονη άρνηση. Κάθισα στην καρέκλα κοντά του και του εξήγησα ότι η απάντηση, όπως φοβόμουν, ήταν θετική για καρκίνο. Εξανέστη. Ήταν αδύνατο να το πιστέψει. Ξεκίνησε μια μεγάλη κουβέντα γεμάτη αντικρούσεις ανάκατη με ελπίδα, άρνηση, θυμό, αμφιβολία, ερωτήσεις…. Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι πρέπει να κάνει χημειοθεραπείες αλλά σχεδόν πετάχτηκε από το κρεβάτι φωνάζοντας ότι αποκλείεται. Αποκλείεται αυτός να κάνει ΧΜΘ, να χάσει την ποιότητα ζωής που έχει, να μεταμορφωθεί. Ήταν ένας χείμαρρος άρνησης. Ένιωσα πολύ κουρασμένη. Δεν μπορούσα να τον προσεγγίσω με τίποτα. Τον συμβούλεψα να μην πάρει καμία απόφαση εν θερμώ (κλασσικό δικό μου δόγμα) και του είπα ότι μπορεί να φύγει την επόμενη μέρα μέχρι να βγουν τα τελικά αποτελέσματα και να αποφασιστεί τι θα γίνει στη συνέχεια.

Η επόμενη μέρα με βρήκε πάλι στο νοσοκομείο. Κουρασμένη, βρώμικη και κακοκοιμισμένη το βράδυ στο δωμάτιο των εφημερευόντων με το σκληρό στρώμα. Έκανα την καθιστή επίσκεψη με το Καινούργιο Κορίτσι και το Όμορφο Κορίτσι Με Τα Σχιστά Μάτια που εφημέρευαν και βγήκαμε να κάνουμε επίσκεψη στους θαλάμους. Η ώρα είχε πάει 12.30, σχεδόν είχε μοιραστεί το φαγητό. Βρήκα τον άρρωστο ντυμένο να φύγει, καθιστό στο κρεβάτι, σε πλήρη εγρήγορση και εκνευρισμό. Άρχισε με επίθεση για τα πάντα. Είναι περιττό να τα γράψω. Προς στιγμήν εκνευρίστηκα αλλά σκέφτηκα ότι δεν μπορούσα να ξεκινήσω κόντρες σε μια τέτοια κατάσταση. Ευτυχώς η κούραση μου, μαλάκωσε την αντίδραση μου. Ο άρρωστος δεν κατανοούσε και δεν άκουγε τίποτε. Απίστευτη άρνηση και οργή! Κάποια στιγμή απομακρύνθηκα από το κρεβάτι, πηγαίνοντας πίσω λίγα βήματα και κόντεψε να με φάει! Του έδωσα όσο πιο ήρεμα γινόταν το ενημερωτικό του σημείωμα και έφυγα. Είχα χάσει κι εγώ την ψυχραιμία μου αλλά ευτυχώς δεν το έδειξα στο βαθμό που ήταν. Προχωρώντας στον επόμενο θάλαμο οίκτηρα τον εαυτό μου για τη συμπεριφορά μου. Έπρεπε να ήταν πιο ήπια προς έναν άνθρωπο που βίωνε τέτοια κατάσταση. Να τα τα ενοχικά συναισθήματα!!! Εγώ έφταιγα πάλι.

Τελείωσα την επίσκεψη και ήρθαν οι συγγενείς του για να ενημερωθούν. Τους είπα όσα έπρεπε να ακούσουν. Τη γνώμη μου για το ότι ο άρρωστος τους έπρεπε να κάνει ΧΜΘ, την έντονη άρνηση που βίωνε και η οποία ήθελε τη συνδρομή ειδικού, την υπομονή και τη συνεργασία τους με τον άρρωστο για το δύσκολο μέλλον που τους περιμένει όλους. Ήταν ομιλητικοί και οι ίδιοι και ευγενείς. Μετά που έφυγαν αναρωτήθηκα «είναι δυνατόν να έχεις τον πατέρα σου σε ένα δημόσιο νοσοκομείο, να έχουν τρέξει απαξάπαντες και να τον έχουν φροντίσει, να μη σου έχει ζητήσει κανένας το παραμικρό, να σε ενημερώνουν και να σου εξηγούν τα πάντα, να σου δίνουν τη λύση – διάγνωση….να….να…να και να φεύγεις σχεδόν ΧΩΡΙΣ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!!!» Δε λέω για ένα γλυκό, 3 πορτοκαλάδες για τους εφημερεύοντες….., λέω για ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, μια λέξη……. Ευχαριστώ για όσα κάνατε…. Έστω από ευγένεια.

Η εφημερία μου ήταν νυχτερινή. Οι εφημερίες μου είναι πια, λόγω ηλικίας, στο Τμήμα Επειγόντων και μία φορά το μήνα εσωτερικές στην κλινική κι αυτές σε ρόλο επιβοηθητικό των ειδικευόμενων. Οι ειδικευόμενοι μου εκείνο το βράδυ ήταν αστέρια και οι 4, οπότε ξεκίνησα την εφημερία μου κάπως ξέγνοιαστη. Η κοπέλα ήρθε από άλλο νοσοκομείο σε μας. Εμείς, με συνοπτικές διαδικασίες την κάναμε εισαγωγή στην κλινική, κυρίως γιατί είχε μια περίεργη αιματολογική εικόνα και υποψιαστήκαμε ότι ήταν φορέας του AIDS. Ήταν αλλοδαπή, κοντά στα 30 και σε καλή κλινική κατάσταση. Η νύχτα κουτσοπερνούσε, χωρίς ιδιαίτερη δουλειά, οπότε κατά τις 3 πήγα να ξαπλώσω τα κοκκαλάκια μου αφήνοντας τα 2 αστέρια μου να υποδέχονται παπούδια και γιαγιούδια. Πάντα στις βραδινές εφημερίες παίρνω μισό υπνωτικό για να κοιμηθώ, γιατί από τη μια το άγχος από την άλλη η φασαρία, το μάτι μου είναι γαρίδα. Σηκώθηκα στις 6 και ντυνόμουνα όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Κακό προγνωστικό σημείο. Πολύ κακό να με χρειαστούν τόσο πρωί. Βρήκα τα δύο αστέρια μου να έχουν κάνει την περισσότερη δουλειά και να είναι απελπισμένα. Ειδοποιήθηκαν ότι η κοπέλα δεν ήταν καλά. Τη βρήκαν συγχιτική και αποπροσανατολισμένη με πολύ χαμηλή πίεση. Οι γιατροί μου ήταν ο Μπραντ Πητ Αλλά Πιο Όμορφος και Το Ψηλό Φαλακρό Αγόρι Με Το Ομορφότερο Χαμόγελο. Όταν κατέβηκα είχε έρθει ο αναισθησιολόγος, την είχε κοιμίσει, την είχε διασωληνώσει, είχε συνδεθεί με τον αναπνευστήρα, ο Μπραντ της είχε βάλει κεντρική φλέβα στη μηριαία, το Φαλακρό Αγόρι σωλήνα στο στομάχι, είχαν γίνει καρδιογραφήματα, είχαν μπει οροί, είχαν ξαναπαρθεί αίματα. Τα αγόρια μου ήταν απελπισμένα γιατί η κοπέλα ήταν σε σοκ. Οι οροί με τα ματζούνια σε δόσεις ελεφάντων έπεφταν αλλά η πίεση ήταν στο πάτωμα. Η σκέψη και η κουβέντα όλων ήταν ότι πρόκειται για βαριά λοίμωξη στα πλαίσια ανοσοκαταστολής. Η εφημερία τελείωσε στις 8 και ήρθαν και οι άλλοι γιατροί από τα επείγοντα. Γίναμε 5 να παλεύουμε. Βρέθηκε κρεβάτι σε Μονάδα Εντατικής και ετοιμαστήκαμε για τη μεταφορά. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ένας νέος οργανισμός, όσο καταβεβλημένος από μια λοίμωξη κι αν είναι, δεν μπορεί να μην τα καταφέρει. Δεν ήταν 80 ή 60, ήταν 30. Τα φάρμακα και τα αντιβιοτικά έπεφταν βροχή. Τόσα χρόνια έμαθα να μάχομαι και να τα καταφέρνω. Δεν είχα χάσει νέο άνθρωπο και δεν μπορούσα να πιστέψω ότι θα μου συνέβαινε έτσι απλά. Γυμνή, εκτεθειμένη, παγωμένη από τα φάρμακα και τους χειρισμούς, της κούμπωσα τη πυζάμα στο στήθος και τη σκεπάσαμε με κουβέρτα για να μην παγώνει άλλο. Η πίεση της δεν πιανόταν. Ήρθαν οι εφημερεύοντες της επόμενης μέρας. Θα τη διακόμιζε Το Κορίτσι Με Το Όμορφο Πρόσωπο Και Τα Σχιστά Μάτια. Είχαμε χάσει όλοι την ελπίδα μας. Προσπαθούσα να συνηθίσω στην ιδέα ότι θα χανόταν, παρηγορώντας τον εαυτό μου ότι η κοπέλα είχε το πιθανότερο AIDS, οπότε κάποια στιγμή θα συνέβαινε κάτι ανάλογο, απλώς θα ήταν κάπως αργότερα. Κανένας δεν έφυγε από δίπλα της μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο και να την ετομάσουμε για τη διακομιδή. Ενημερώσαμε όσους έπρεπε ότι μπορεί να πέθαινε στο δρόμο αλλά ελπίζαμε ότι Το Κορίτσι Με Το Όμορφο Πρόσωπο δε θα βίωνε και αυτό το συμβάν στη μεταφορά. Διακομίστηκε και έφτασε ζωντανή, περιμέναμε όλοι το τηλέφωνο του Κοριτσιού για να ξέρουμε ότι παραδόθηκε. Στη Μονάδα ξεκίνησαν τη δική τους μάχη. Έφυγα το μεσημέρι από το νοσοκομείο και πήγα σπίτι. Ήμουν πολύ στεναχωρημένη και προβληματισμένη. Αναρωτιόμουν γιατί έγιναν έτσι τα πράγματα. Περίμενα την απάντηση του εργαστηρίου μας για το αν έχει ή όχι AIDS. Αυτό θα έδινε κάποιες απαντήσεις. Αργά το βράδυ ειδοποίησαν από τη Μονάδα ότι κάποιες πρώτες απαντήσεις έδιναν σοβαρή πιθανότητα σηψαιμίας από μηνιγγιτιδόκοκκο. Ειδοποίησαν γιατί έπρεπε να πάρουμε όλοι όσοι ήρθαμε σε επαφή μαζί της μια εφάπαξ δόση αντιβιοτικού προληπτικά. Καταλάβαμε όλοι ότι η μάχη ήταν άνιση. Αυτό στο μυαλό μας μεταφράστηκε αμέσως ότι η κοπέλα δεν είχε καμία πιθανότητα να ζήσει. Ο καταρράκτης της σήψης δεν αναστρέφεται. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Έπαψα να τυρανιέμαι για το αν μπορούσα να κάνω κάτι και δεν το έκανα. Ήταν χαμένη εξ αρχής. Μπορούσε να ήταν ο οποιοσδήποτε. Οπουδήποτε. Με πιθανότητες να ζήσει ελάχιστες. Ήταν άτυχη όπως μπορούσε να ήταν ο καθένας. Το Σαββατοκύριακο που ακολούθησε ήταν για μένα γεμάτο θλίψη. Τη χάσαμε όπως φεύγει το νερό μέσα από τα χέρια. Μέσα σε ώρες. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να σου μιλάει τη μια στιγμή και την άλλη να φεύγει? Στα χρόνια που δουλεύω έχουν δει κι έχουν δει τα μάτια μου φευγιά. Αυτό δεν μπόρεσα να το καταπιώ εύκολα.

Hello world!

Ξεκινάω σήμερα να γράφω με αφορμή ένα τυχαίο γεγονός που μου έδωσε την ώθηση. Καιρό τώρα το σκεφτόμουν αλλά δεν το αποφάσιζα. Χτες όμως συνειδητοποίησα ότι το να διατηρείς ιστολόγιο είναι κατά πολύ φθηνότερο του ψυχιάτρου…..